فارغ التحصیلان فوریت های پزشکی ورودی 88 قزوین
هر كه نفسی را از مرگ نجات دهد مانند آن است كه همه ی مردم را حیات بخشیده است (قرآن كریم)
نظر سنجی
میزان رضایت شما از سیستم اورژانس 115 چقدر است ؟






تاریخچه جهانی اورژانس

 در جنگها با استفاده ابتدایی از وسایل نقلیه ،‌آمبولانس های داوطلب سازماندهی می شدند وبه كشورهای دوردست می رفتند تا از زخمی ها در جنگ جهانی اول مراقبت كنند . در جنگ جهانی دوم، ارتش ، یگانهای خاصی را برای ارائه مراقبت در میدان جنگ و آوردن زخمی ها به پایگاههای كمك رسانی كه پرستار و پزشك داشتند تربیت  كرد . در جنگ كره خدمات به زخمیها با انتقال سریع ، توسط هلیكوپتر به  واحدهای جراحی سیار بیمارستانی ارتش در آن حوالی ، جایی كه عمل جراحی فوری انجام می شد تكامل یافت. بیشتر پیشرفتهای حاصله در مراقبت فوری زخمیان در نتیجه تجربیات در جنگهای ویتنام و كره بود

 

متاسفانه مراقبت اورژانسی آسیب دیدگان و بیماران در خانه تا این سطح پیشرفتی نداشته است . تا اوایل دهه 1960، خدمات آمبولانس اورژانس و مراقبت از بیماران اورژانسی در سرتاسر ایالات متحده خیلی با هم متفاوت بود . در بعضی جاها ، مراقبت توسط گروههای كاملا تعلیم یافته كمكهای اولیه پیشرفته ارائه می شد كه آمبولانسهای مدرن و تجهیز شده در اختیار داشتند . در تعداد معدودی مناطق شهری ، مراقبت توسط خدمات آمبولانس مستقر در بیمارستان ارائه می شد كه از انترن ها و پزشكان تازه كار استفاده می شد . در بسیاری جاها  مراقبت اورژانسی و سرویس آمبولانس فقط ، توسط اداره كفن و دفن  ارائه می شد كه از یك نعش كش كه می توانست تبدیل به حامل برانكار شود و مثل آمبولانس عمل كند استفاده می كردند . در بعضی جاها پلیس یا اداره آتش نشانی از یك واگن استیشن استفاده می كرد كه یك برانكار و یك كیف كمكهای اولیه را حمل می كرد . در بیشتر موارد ، در هر دوی این وسایل نقلیه یك راننده و یك امدادگر بود كه تا حدودی آموزش كمكهای اولیه دیده بودند . در نواحی معدودی كه یك آمبولانس تجاری برای انتقال بیماران در دسترس بود ،معمولا به صورت مشابه دارای همین پرسنل بودند و در اصل به عنوان وسیله ای ، برای انتقال بیمار به بیمارستان استفاده می شدند .
بسیاری از كشورها هیچ فعالیت رسمی برای مراقبت اورژانس پیش بیمارستانی یا انتقال بیماران انجام نداده بودند . كمكهای اولیه به اشخاص زخمی ، توسط پلیس یا پرسنل آتش نشانی در صحنه داده می شد و یك پلیس یا ماشین آتش نشانی آنها را به بیمارستان منتقل می
  كرد .به صورت مرسوم بیماران با بیماری های حاد توسط بستگان یا همسایه ها به بیمارستان منتقل می شدند و پزشك خانواده یا پزشك کشیک بیمارستان او را ویزیت وارزیابی می كرد وسپس متخصص و نیروهای اتاق عمل موردنیاز رافرامی خواندند .

بجز در
  مراكز شهری بزرگ ،‌ بیشتر بیمارستانها بخش های اورژانس امروزی با پرسنل آموزش دیده كه امروزه وجود دارند نداشتند. منشاء سیستم فوریتهای پزشکی امروزی در سال 1996 با انتشار گزارش «معلولیت و مرگ غیر منتظره » شروع شد : «بیماری جامعه مدرن كه مورد بی توجهی قرار گرفته » . این گزارش كه با همكاری انجمن تحقیقات ملی انجام شد به مردم و مسئولان ، نقصان شدید مراقبت های اورژانس پیش بیمارستانی و انتقال را دربسیاری ازنواحی نشان داد . تعدادی ازموارد توصیه شده دراین گزارش عبارتند از :
-
  توسعه دوره های آموزشی در زمینة مراقبت اورژانس پیش بیمارستانی وانتقال برای پرسنل آتش نشانی ، پلیس ،‌گروه نجات و پرسنل آمبولانس .
-
  تهیه كتابهای درسی معتبر و ابزار كمك آموزشی برای این دوره ها
-
  تهیه دستور العمل هایی توسط اورژانس كشور برای طراحی آمبولانس ها و تجهیزاتی كه حمل میكنند .
-
  تهیه و انتخاب  شیوه كار كلی و ضوابط ارائه خدمات وویژگی های آمبولانس و چگونگی نظارت بر پرسنل آمبولانس در كشور
 - انتخاب مسئولی در منطقه برای تهیه وسایل مناسب و مورد نیاز در آمبولانس جهت ارائه مراقبت اورژانس پیش بیمارستانی وانتقال
-
 تاسیس بخشهای اورژانس در بیمارستانها با حضور پزشك ، ‌‌پرستار و دیگر پرسنل كه تجهیزات لازم برای احیاء ‌و ارائه مراقبتهای فوری به آسیب دیدگان و بیماران را دارا باشد .
-
 سرانجام ، منابع مالی و برنامه هایی برای گسترش ارائه خدمات اورژانس پیش بیمارستانی ایجاد شد . در ابتدای دهة 1970 ، DOT اولین برنامه درسی استاندارد ملی را تهیه و انتشار داد كه بعنوان دستورالعمل هایی برای تربیت تكنسین های فوریتهای پزشكی استفاده می شد . برای حمایت از دوره آموزش تكنسین فوریتهای پزشكی ،‌آكادمی جراحان ارتوپد آمریكا اولین كتاب درسی تكنسین فوریتهای پزشكی را در سال 1971 تحت عنوان «مراقبت اورژانسی وانتقال بیماران و مجروحین» تهیه ومنتشر كرد . كتاب درسی كه میخوانید ویرایش هشتم این كتاب است .دردهه 1970 ،‌ به دنبال دستورالعمل های توصیه شده ، هر استان قوانین لازم مربوط به خود را تدوین كرد و سیستم فوریتهای پزشکی در سراسر امریكا گسترش یافت . در طول همین دوره ، تخصص طب اورژانس بعنوان یك تخصص پزشكی مشخص مطرح شد و بخشهای اورژانس بیمارستانها با حضور این پزشكان متخصص برای مراقبت از بیماران اورژانس استاندارد شدند . در اواخر دهه1970 و اوایل 1980 ، DOT یك برنامه درسی استاندارد ملی توصیه شده برای تربیت پارامدیك ها تهیه كرد و قسمتی از دوره آموزش را برای تربیت تكنسین های فوریتهای پزشكی در نظر گرفت تاسال1980 ،‌EMS در سراسر كشور بر پایه دو اصل زیر تشكیل شد :
- تصویب قانونی كه بر اساس آن ، مسئولین هر شهر یا ناحیه موظف شدند كه خدمات اورژانس پیش بیمارستانی و انتقال صحیح بیماران را در سراسر حوزه خود ارائه دهند .
- ایجاد استانداردهای مشخص و منظم برای تربیت پرسنل آمبولانس و تجهیزاتی كه در هر آمبولانس لازم است .
این دو اصل تضمین می كرد كه بدون در نظر گرفتن جایی كه فرد ،‌مجروح یا واقعا بیمار می شود به اومراقبت اورژانسی مناسب و به موقع ارائه و به بیمارستان منتقل شود . طی دهه 1985 ،‌ بسیاری از مناطق برنامه درسی استاندارد ملی تكنسین فوریتهای پزشكی را با اضافه كردن سطوح بالاتر آموزش ارتقاء‌دادند كه این افراد میتوانستند مراقبتهای حمایتی پیشرفته را ارائه دهند . آموزش تكنسین فوریتهای پزشكی پارامدیك و
ALS در سالهای اخیر از رشد ثابتی برخوردار بوده است .بعلاوه با تحول در آموزش و تكنولوژی ،‌ تكنسین های فوریتهای پزشكی پایه و متوسط اكنون میتوانند بسیاری از مهارتهای مراقبتهای حمایتی پیشرفته را اجرا كنند كه قبلا ً فقط توسط تكنسین فوریتهای پزشكی پارامدیك اجرا می شد .

روشی كه سیستمهای خدمات فوریتهای پزشكی عمل میكنند بسته به منطقه جغرافیایی و جمعیتی كه به آنها خدمات می رسانند فرق میكند . با این وجود بدون در نظرگرفتن ناحیه ، ارزیابی سیستم های خدمات فوریتهای پزشكی بر اساس 10 معیار زیرانجام می شود :

1- نظم و خط مشی
2- مدیریت منابع
3- منابع انسانی و آموزشی
4- سیستم وتجهیزات انتقال
5- تسهیلات حمایتی و پزشكی
6- سیستم ارتباطات
7- اطلاعات مردم و آموزش عمومی
8- پزشك ارتباطات
9- سیستم تروما و توسعه آن
10- ارزیابی سطوح آموزش ارائه مراقبت و انجام كمك های اولیه برای بیماران توسط مردم عادی

با گسترش EMS و آگاهی از نیاز بیشتر به مراقبت های اورژانس ، ‌میلیونها نفر از افراد عادی جامعه دوره های آموزش BLS/CPR را گذرانده اند . علاوه بر CPR ، بسیاری از این افراد دوره های آموزشی كوتاه مدت كمك های اولیه پایه ، شامل كنترل خونریزی و سایر مهارتهای سادة مورد نیاز جهت ارائه فوری مراقبتهای اورژانسی را آموخته اند . این دوره های آموزشی طوری طراحی می شوند كه معلم ها ، ‌پرستاران كودك ،كارمندان ادارات و سایرین ، بتوانند مراقبت های اورژانسی لازم را در محل كار ، دقایقی قبل از رسیدن تكنسین فوریتهای پزشكی یا دیگر امدادگران ، به صحنه انجام دهند . بعلاوه ،‌ بسیاری افراد ، مثل آنهایی كه مسؤول اردوهای گروهی و تورهای مسافرتی می باشند یا افرادی كه در مكانهایی مشغول به كار می باشند كه دسترسی به خدمات فوریتهای پزشكی به علت دوری مسافت ممكن است با تاخیر همراه باشد ، ‌تحت آموزش كمكهای اولیه پیشرفته قرار می گیرند . این دوره آموزشی شامل یادگیری مراقبت های حمایتی پایه وسایر مراقبتهای مورد نیاز و آماده سازی بیمار تارسیدن تكنسین ها و امدادگران می باشد . امدادگران بعلت اینكه نمیتوان حضور شخصی كه آموزشهای لازم را دیده ومیتواند مراقبتهای حمایتی پایه و سایر مراقبتهای فوری را انجام دهد ، در صحنه تضمین كرد ، سیستم EMS گروهی دارد به نام امدادگر ،كه از مامورین نیروی انتظامی ، ‌آتش نشانان ،‌محافظان پاركهای جنگلی ،‌ ‌یا دیگر ناجیان سازمان یافته تشكیل میشود كه این گروه اغلب قبل از آمبولانس و تكنسین های فوریتهای پزشكی به صحنه می رسند. DOT یك برنامه درسی برای امدادگران تنظیم كرده كه به این افراد آموزشهای لازم را ارائه می دهد تا مراقبت فوری را شروع كنند و سپس به تكنسین های فوریتهای پزشكی در ادامه مراقبت كمك كنند . در این دوره آموزشی چگونگی ارائه مراقبت های حمایتی پایه و سایر اقدامات ضروری با تجهیزات اندك ، آموزش داده میشود . این دوره همچنین دانشجویان را با سایر روشها ،‌ تجهیزات و تكنیكهای آماده سازی بیمار كه تكنسین ها از آنها استفاده می كنند آشنا می سازد تا امدادگران در صورت نیاز بتوانند به تكنسین ها كمك كنند . همانطور كه یك امدادگر باید مراقبت های لازم را تا حد توان به بیمار ارائه دهد . باید مراقب باشد كه مراقبتهای فراتر از محدودة آموزش خود را انجام ندهد . یكی از جدی ترین خطرات برای بیمار ، انتقال نادرست بیمار از داخل وسیله نقلیه یا صحنه تصادف است كه منجر به فلج های دائم و سایر آسیب ها میشود كه بعلت اعمالی با نیت خیر ولی ناآگاهانه وبالقوه خطرناك صورت میگیرد . محدودة عملكرد امدادگران ارائه مراقبتهای حمایتی پایه است . امدادگران میتوانند مراقبتهای حمایتی پایه را قبل از رسیدن آمبولانس ، برای كمك به بیمار یا مجروح ارائه دهند . اقداماتی چون تنفس مصنوعی ، ماساژ قلبی و كنترل خونریزی ،‌همه كارهایی هستند كه میتوانند بدون تجهیزات یا با تجهیزات كم انجام شوند . تكنسین فوریتهای پزشكی پایه دوره آموزشی تكنسین فوریتهای پزشكی پایه احتیاج به برنامه درسی حداقل 110 ساعته دارد و شامل دانش و مهارتهای مورد نیازی میشود كه برای ارائه مراقبت اورژانسی اولیه در صحنه لازم است . این دوره مثل زیر بنایی برای دانش و مهارت بیشتر در آموزش پیشرفته تكنسین اورژانس پایه است . در ورود به صحنه ، ‌شما و تكنسین دیگر كه با آمبولانس آمده اید باید مسئولیت كمك و مراقبت بیمار را بعهده بگیرید و پس از آماده سازی مناسب ، بیمار را به بخش اورژانس انتقال دهید . با گسترش و پیشرفت برنامه درسی استاندارد ملی تكنسین فوریتهای پزشكی پایه ،‌ مهارتهایی در سطح مراقبتهای حمایتی پیشرفته نیز به تكنسین های پایه آموزش داده شد . این مهارتها شامل دفیبریلاسیون خارجی اتوماتیك،‌ استفاده از وسایل كمكی برای باز كردن راه هوایی ، كمك به بیماران در استفاده از داروهای تجویزی پزشكان مثل نیتروگلیسیرین ،‌ اپی نفرین و اسپری های استنشاقی .

 تكنسین فوریتهای پزشكی متوسط دوره آموزشی EMT-I طوری طراحی شده تا دانش و مهارتهایی را در ابعاد خاصی از مراقبتهای حمایتی پیشرفته (ALS) به افرادی كه تعلیم دیده اند و تجربه در ارائه مراقبت اورژانسی بعنوان تكنسین فوریتهای پزشكی پایه دارند بیفزاید . این مهارتهای بیشتر شامل تزریقات وریدی ، ‌تفسیر ریتم های قلبی و دفیبریلاسیون ،‌ انتوباسیون داخل تراشه از طریق دهان و دانش و مهارت لازم برای استفاده از داروها است . تكنسین فوریتهای پزشكی پارامدیك (EMT-P) دوره آموزش فشرده EMT-P طوری طراحی شده كه بطور قابل ملاحظه ای دانش و مهارتهای اولیه را افزایش می دهد و میزان زیادی ازمهارتهای مراقبت حمایتی پیشرفته (ALS) را در بر میگیرد

تاریخچه اورژانس در ایران

 در سال 1354 در اثر ریزش سقف یکی از سالنهای انتظار فرودگاه مهرآباد تهران تعداد زیادی کشته و مجروح شدند و این در حالی بود که هیچ سیستم از قبل طراحی شده ای برای کمک و انتقال به مجروحین در اینگونه حوادث ناگهانی وجود نداشت، بعد از این حادثه سیستم فوریتهای پزشکی کشور با عنوان اورژانس ۱۱۵ کشور با همکاری کشور آمریکا تأسیس شد و ایران بعنوان چهارمین کشور دارنده خدمات اورژانس پیش بیمارستانی در جهان شناخته شد که این خود افتخاری بزرگ است.کشور آمریکا در دومین تجربه خود در تشکیل یک سیستم اورژانس پیش بیمارستانی بسیاری از کمبودها و نقصهای تجربه اول را که برای خودش بود در ایران لحاظ نکرد و به جرأت میتوان گفت اورژانس پیش بیمارستانی ایران در سال ۱۳۵۴ کاملتر و بهتر از اورژانس پیش بیمارستانی کشور آمریکا راه اندازی شد .

 اما با پیش آمدن مسائل انقلاب و پس از آن جنگ تحمیلی سیستمی که نیاز به نگه داری و تجدید و نوسازی و باز آموزی آموخته ها را داشت به حال خود رها شد و امکانات این سیستم چه از نظر انسانی و چه از نظر امکانات انتقال و درمان تا حد زیادی از بین رفت و تصوری نادرست نیز با رفتار ناشایست بعضی از تکنسینهای اورزانس و همچنین خدمات غیر قابل قبئل در ذهن مردم ایجاد شد.

 بعد ازآن در سال ۱۳۷۹ طرح پوشش فراگیر فوریتهای پزشکی تصویب شد و در سال ۱۳۸۰ ابلاغ گردید که تا حد زیادی سیستم به هم ریخته قبلی سامان یافتو رشته جدیدی با عنوان«فوریتهای پزشکی»در برخی دانشگاههای علوم پزشکی کشور پایه گذاری شد ـکتابهای جدید و به روز ترجمه شد و مدیرانی جدید با کارآیی بیشتری انتخاب شدندسطح و نوع آمبولانسها ارتقا یافت و تعداد پایگاهها هم بر اساس همین طرح افزایش یافت و هم اکنون خدمات اورژانس پیش بیمارستانی از وضعیت نسبتا خوبی برخوردار است که البته راه بسیار طولانی و پرزحمتی تا رسیدن به یک حد استاندارد در پیش داریم که سیر صعودی آن در سالهای اخیر کاملا ملموس و محسوس بوده است.

 ضمنا در هر کجا و در هر نقطه ای از ایران عزیز که هستید میتوانید با گرفتن شماره ۱۱۵ از خدمات رایگان اورژانس بهره مند شوید .

متخصصین می گویند : « مردم اغلب از مواجه شدن با موقعیت اورژانس متنفرند » این موضوع بیشتر به این سبب نیست که نمی خواهند،‌ بلکه آنها نگرانند که ندانند چه انجام دهند .

بهر حال ، اورژانسها می توانند در هر جایی رخ دهند ، در هنگام بازی ، در خیابانهای شهر ، در مغازه ، ‌بقالی و در منزل در این حال چه خواهید کرد ؟

* اصول

با ۱۱۵ تماس بگیرید : « ایمن ماندن بهتر از نگرانی است . » بهتر است که ۱۱۵ تماسهای  زیادی را داشته باشد تا اینکه کمتر با آن تماس بگیرند .  جای هیچ نگرانی در این باره وجود ندارد ، تکنسینها آنرا به عنوان بخشی از کار خود تلقی می نمایند . » بهتر است که تکنسینهای اورژانس به موقع حاضر شوند و شخص را در وضعیت خوبی در خانه بیابند تا اینکه دیر تماس برقرار شود و اوضاع از کنترل خارج شده باشد . »

آرام باشید . اگر نمی توانید با اطمینان و ایمن کمک کنید ، نباید کمک کنید . « مهم است که آرام باشید و مطمئن شوید وقتی که قصد کمک کردن دارید که خود و دیگری را به خطر نمی اندازید

هنگامی که شما منتظر رسیدن اورژانس هستید :

هوشیاری را چک کنید ، بپرسید : آیا شما خوبید ! اگر پاسخ داد ،‌ بپرسید آیا می دانید کجا هستید ؟ چیزی بپرسید که سطح تمرکز را نشان دهد . اگر بدون پاسخ بود ، نبض را چک کنید ، چک کنید و ببینید آیا نفس می کشد . اگر تنها هستید باید یکی را برای کمک پیدا کنید .

تنفس را کنترل کنید : به تنفس از راه بینی گوش کنید ، و به سینه برای بالا و پایین شدن نگاه کنید . نبض را یا از مچ یا گردن بگیرید . اگر فرد تنفس و نبض داشت ، باید تا رسیدن کمک صبر کنید . دوباره تماس با ۱۱۵ می تواند به شما کمک کند که چطور نبض کسی را بگیرید .




طبقه بندی: تاریخچه اورژانس،
[ چهارشنبه 10 آذر 1389 ] [ 05:01 ب.ظ ] [ امید حسین زاده ]
نظرات
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

توضیح آرم فوریتهای پزشكی (یا ستاره حیات)

شكل چسب ستاره، نشانه پانسمان و نماد پرستاری است.
شكل عصا، نشانه عصای بقراط حكیم می باشد كه پدر علم طب است.
شكل مار، نشانه داروشناسی است.

تلفیق این 3 مورد كه تشكیل ستاره حیات را می دهند اهمیت حیطه و گستردگی وظایف یك تكنسین اورژانس را به خوبی بیان می كند.
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب


قالب میهن بلاگ

download

قالب بلاگفا

قالب بلاگ اسکای

قالب پرشین بلاگ

اخلاق اسلامی

قالب وبلاگ

-_ !News _-

ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو | Buy Website Traffic